- anleieⁿ
- Anlejes, n.
- A(n)lo, f.
- an-lun, tr. v.
- an-macheⁿ, tr. v.
- Anna
- Ann-eb
- Anne-grêt
- Âne-greït
- Anne-kätt
- Anneleis
- Anne-mari
- Annemerei
- Annels-bireⁿ, Pl.
- anner, intr. v.
- anneri, intr. v.
- annert, intr. v.
- ännern, tr. v.
- Ännerung, f.
- Änres
- äns
- änt
- an-schaffeⁿ, tr. v.
- An-schin, m.
- an-schlan, tr. v.
- an-schmereⁿ, tr. v.
- an-schuhn, tr. v.
- an-schwilleⁿ, tr. v.
- an-setzeⁿ, tr. v.
- an-sohleⁿ, tr. v.
- An-spruch, m.
- an-ständich, adj. u. adv.
- an-stelleⁿ
- an-stricheⁿ, tr. v.
- an-swo, adv.
- Antät, f.
- an-teimeren, tr. v.
- Antekrescht, m.
- anter, num.
- Anterprenär, m.
- Anterpris, f.
- Änsch, f.
- an-wachseⁿ
- an-winscheⁿ, tr. v.
- anzeijeⁿ, tr. v.
- anzen, intr. v.
- Anzer, m.
- Änzert, m.
- an-zetteln, tr. v.
- apardonk, adv.
- apart, adj. u. adv.
- apartich, adj. u. adv.
- Apdek, f.
- Apdeker, m.
- Apel-hor
- aperen, tr. v.
- Apers-mann, m.
- aplatz, präp.
- Aposchtel
- Appel, m.
- Auschtappel
- Bachappel
- Fassappel
- Gronappel
- Holzappel
- Muttergottesappel
- Rabaunenappel
- Schliffappel
- Seïsappel
- Appelbâm, m.
- Äppelbrecher, m.
- Appelbrei, m.
- Appeldatsch, m.
- Appelfrau
- Appelgebäscht, n.
- Appelklatz, f.
- Appelmitsch, m.
- Appeltort, f.
- Appelvitz, m.
- Äbbel-win
- äppel-dänzich, adj. u. adv.
- Appetit, m.
- April
- a-raumen, tr. v.
- Arbel, m.
- Arbet
- a-reiwen, tr. v.
- a-rennen, Ptc.
- arich, adj. u. adv.
- Arichkeït, Pl.
- Ärjer, m.
- ärjerlich
- ärjern
- Ärjernis, n.
- Arm, m.
- armesdick
- arm, adj.
- armselich
- Armselichkät
- Armel
| anleieⁿ [ànlaiə Fo.; ànlèiə Ri.] unpers. v. angelegen sein: ’s leit m'r an! das sollte mir einfallen! — ElsWB els. 1, 575: ’s ligt m'r an!
Anlejes [anlèiəs Ri. u. s.] n. Anliegen: en A. han; en A. klawe mitteilen.
A(n)lo’ [aⁿló Rü.; aⁿló Si.] f. ( eigentl. Einlage). Ein vom Hauptstock in den Boden eingesenkter Rebzweig, der Wurzel schlagen u. einen neuen Stock bilden soll. Im Elsass heisst ein solcher Zweig »Grueber« ElsWB els. 1, 269.
ElsWB PfWB RhWB an-lun [an-lún Fo. u. s.; anloiwə Ri.] tr. v. 1. anschauen, einen vorwurfsvollen Blick auf jd. werfen: de Katz darf jo der Kaiser anlun. Mer luwt en alt Schirdor an, werd m'r aw derfe dich a. [Bd. 1, S. 10b] Ri. — schwäb. 237 aluge; ElsWB els. 1, 578 anluege. s. lun.
an-macheⁿ [ànmaə Sgd. Lix. u. s.] tr. v. 1. anzünden: mach's Fir on! — 2. zubereiten: mach de Salat on! — 3. refl. sich einschmeicheln: er kennt's far sich on se mache Lix. — schwäb. 238 aⁿmache. — ElsWB els. 1, 642 anmache 2, 3.
Anna [ànəl; æn; æni; ân, ænχən] der weibl. Taufname Anna. In zahlreichen Verbindungen mit andern Taufnamen, meist an erster Stelle: Ann-eb Anna Eva; Anne-grêt, Âne-greït Anna Margarethe; Anne-kätt Anna Kathrina; Anneleis Anna Elisabeth; | |