- alle-rant
- aller-escht, adv.
- Aller-heljen-dach, m.
- alle-ritt, adv.
- aller-lä, adj.
- aller-manscht, adv.
- aller-mäscht, adv.
- Aller-selen, m.
- aller-welt-letscht-liderlich, adj.
- alle-wä, adv.
- alle-wil, adj.
- all-gescheit, adj.
- all-kehr, adv.
- all-schit
- all-zit, adv.
- Almas
- Almert, n.
- Alming, m.
- Almoseⁿ, n.
- allert, adj.
- a-lotzen, tr. v.
- als, adv.
- alt, adv.
- Alsch, m.
- als-furt, adv.
- alt, adj.
- âl-modesch
- alt-melkich, adj.
- Altar, m.
- Altars-kopp, m.
- Älter, n.
- Alterdum, n.
- alterdimlich, adj.
- altertemlech, adj.
- ältzen, intr. v.
- Alun, m.
- Alwe
- Am, m.
- a-machen, tr. v.
- Amacht, f.
- Amal, f.
- Ambarra, m.
- Ambarras-krëmer
- Ambarre, m.
- ambediereⁿ, tr. v.
- ambedierlich, adj.
- Ambel, f.
- Amber, m.
- Amblader, m.
- Amblock, f.
- Amelett, f.
- Am-ennel, n.
- Ämer, m.
- amesiereⁿ
- amesierlich, adj.
- ameseïerlech, adj.
- ames-lang
- Ämetz, f.
- Ämetze-hufe
- Ämetzeneier
- ami, adj.
- ämich
- amisant, adj.
- Ammei
- Ammer
- Amo(ʳ)s, f.
- ämpern, tr. v.
- Amplojierter, m.
- Amschel, f.
- Amt, n.
- Seelen-amt
- Leviden-amt
- an
- an-
- an
- an, conj.
- an-brenneⁿ, intr. v.
- Andacht, f.
- Andebock, m.
- Ander
- Andres
- Andiwich, m.
- Andiwensalat
- Andrach, m.
- an-dran
- Andrich, m.
- an-duckelen
- Andudel, f.
- an-dun I
- an-dun, tr. v.
- aner-halef
- an-ernn, adv.
- Änes, n.
- Änesbrötle
- Äneskerne
- anescht
- änferen, tr. v.
- Anfert, f.
- an-gehn, intr. v.
- Angel, m. f.
| alle-rant [àlərànt Ri.] jedesmal s. Rant. — ElsWB els. 2, 273.
PfWB RhWB aller-escht [-eïst D. Si.] adv. 1. allererst. — 2. jetzt eben: en as a. komm. — WLM lux. 513.
Aller-heljen-dach [- hèljən dá D. Si. u. s.] m. Allerheiligentag.
alle-ritt [àlərit Av. Lix. Sgd.; aləmret Bo.; àlret Si.] adv. jedesmal, so oft sich die Gelegenheit bietet: a. do sin jedesmal da sein Si. — ElsWB els. 2, 302; baier. 2, 181; hess. 329 allen ritt, auf einem Ritt; ss. aw äne rät Kisch W. W. 123.
PfWB RhWB aller-lä [àlərlê D. Si.] adj. allerlei: a. Gesendel. — WLM lux. 5 allerlê.
PfWB aller-manscht [- mant D. Si.] adv. mindest; op ’t a. zum mindesten.
aller-mäscht [- mẽt D. Si.; - megd Ri.] adv. allermeist.
Aller-selen [alərʒélən fast allg. - ʒéïlən D. Si.] m. Allerseelentag.
PfWB aller-welt-letscht-liderlich adj. Fi. höchster Grad von Faulheit. — schwäb. 139 allerwelts - steigernder Vorsatz vor Substant. meist mit tadelndem Charakter z. B. Allerweltsstoffel.
alle-wä [aləwê Fo. D.; aləwéïχ Bo.; áləweχ Falk.; aləwé, aləwés Si.] adv. 1. natürlich, freilich: du hasch a. (natürlich) de Dir ufgelost? Bo. — Gescht de met? Ei a. (freilich). — 2. wahrscheinlich: Er hêrt a. de Guguck en anner Johr nimme krische Hw. — 3. immer: Sin er gut häm kumm? Mä a! — schwäb. 145 allweg; WLM lux. 5 allewé; s. a. baier. 1, 57.
PfWB alle-wil [aləwíl fast allg.; aləwail D. Si.] adj. 1. jetzt, eben: a. kumm ich. — 2. natürlich, selbstverständlich: War er das? A.! — schwäb. 139 alleweil. | |