Wörterbuchnetz
Lexicon musicum Latinum medii aevi Bibliographische AngabenLogo badw
 
absonus bis accelero (Bd. 1, Sp. 17 bis 19)
Abschnitt zurück Abschnitt vor
Artikelverweis absonus, -a, -um 1. fehlerhaft 2. dissonant 3. mißtönend 1. defective 2. dissonant 3. to sound defectively
1 fehlerhaft (die Melodie betreffend) defective (with reference to a melody) [syn.: vitiatus, non suavis]
[s.IV]
Fav. Eul. 26, 4: ut sic diversis temperetur vocibus cantilena, ut ipsa fiat rata diversitas et concentu proficiat quicquid absonum canere videbatur.
[s.VI]
Cassiod. inst. 1, 15, 9: ne articulatae vocis pulchra modulatio peregrinis litteris maculata absona potius et indecora reddatur.
[s.IX]
Scol. ench. 1, 18: Ne quid in eis vitiata naturali qualitate absonum fiat. (inde Berno prol. p. 74a. Anon. Wolf p. 203) Scol. ench. 1, 148: Δ: Absonum certe, nec suave quid resonans. M: Hoc ergo intellecto, qualiter sonus a sono falso metitur.
[s.XI]
Anon. Prag. 277: Quicumque itaque tropus supradictos vel in ascendendo ratae dimensionis supergressus fuerit terminos, absonus non consonus, dissonus iudicabitur non aequisonus, et aures offendet. Ioh. Cott. mus. 18, 4. Ioh. Cott. ton. 26, 5: et haec communio „Ultimo festivitatis die“, cuius inceptio secundum usum minus est absona. Ioh. Cott. ton. 26, 16: Hoc offertorium plurimi male emittunt vitantes eptaphonum (ed.: heptaphonum), qui in fine est, quia eis absonus videtur.
[s.XV]
Conr. Zab. mon. Y 4: diligentius postea vocem suam observet et huiusmodi suum absonum ascensum vel descensum omni quo potest studio praecaveat.
2 dissonant [syn.: non consonus]
[s.X-XI]
Org. Paris. 46: si quartus sub se sonus organum ei (sc. deuteri finali) respondeat, transgresso naturali termino absonum fiet.
[s.XI]
Comm. Guid. 63 p. 137: ut ⋅⋅ quadratum, quod absonum est initiare cantum propter subiectum tritonum. Vers. Attentus tibi p. 30: aequisonisque sub his septem sunt absona signa. Ps.-Guido arithm. p. 55b: Reliqua autem inaequalitatis genera reiiciuntur, quia dum maior numerus minorem non parte sed partibus superat, evenit, ut voces etiam his mensuratae confusae et absonae fiant.
3 mißtönend (als Klangqualität) defective-sounding (as quality of sound)
[s.XV]
Conr. Zab. tract. BM 1: haec veniunt diligenter praecavenda, ne scilicet quisquam per nares sic vocem emittat, ut ipsam per hoc absonam reddat. Conr. Zab. chor. 6, 17: Alia rusticitas est per nares cantare, quod ideo merito cavendum est, quia vocem utique absonam reddit. Fist. Primae ergo 3I p. 85: fistulae ... si acumen excedunt, absonae fiunt, si gravitatem, perflari nequeunt. cf. ThLL 1, 182, 76-78; LGerm 1, 56, 18-21
adv. absone 1. fehlerhaft 2. dissonant 3. mißtönend 1. defective 2. dissonant 3. to sound defectively
1 fehlerhaft defective
[s.XI-XII]
Ioh. Cott. mus. 15, 30: ut in ista antiphona „Petrus autem“. Nam cum cursum proti habeat idque diastemata eius atque systemata aperte demonstrent, nonnulli eam in hypate meson satis absone exire faciunt.
2 dissonant
[s.XV]
Ioh. Keck 2 p. 322b: Venimus igitur ad eas diversi soni species, quas musici vel concordantes, vel ad minus non /Bd. 1, Sp. 18/ tam absone dissonantes reperiunt. Conr. Zab. tract. BO 1: omni modo cavere debet dissonantiam illam, qua ultra debitam rectitudinem vel deorsum plerique declinant vel sursum absone tendunt.
3 mißtönend sounding in a defective manner
[s.XV]
Conr. Zab. tract. BN 1: hoc magnopere cavendum est, ne quis ... uniformiter voce sua uti praesumat semper scilicet pleno spiritu vel arteria plene aperta canendo ... disconveniens est ideo, quia nimis absone et insuaviter sonat in auribus auditorum.
 
Artikelverweis 
absurditas, -atis f. Mißton, Mißklang wrong note [opp.: concinnitas]
[s.IV]
August. 4, 16, 33. August. 6, 2, 3: non enim aliter aut eorum mulceretur concinnitate, aut absurditate offenderetur (inde Fr. Gafur. theor. 2, 2). August. 6, 9, 24: quod fit in delectatione convenientiae, et offensione absurditatis talium motionum sive affectionum.
[s.IX]
Aurelian. 19, 78: ut in hac ant. „Dixit pater familias“, quamvis illud ‚pa-‘ natura brevis sit, tamen nisi celsiori incoetur accentu, absurditatem parit.
[s.XI]
Berno prol. K5 p. 36: [ex ipsa tonorum proprietate absurditas].
[s.XII]
Anon. Cist. I 11 p. 23: Cantum quem Cisterciensis ordinis ecclesiae cantare consueverant, licet gravis et multiplex obfuscet absurditas, diu tamen canentium commendavit auctoritas.
[s.XV]
Conr. Zab. tract. PP 10: Hic tritonus rarus est nec in uno simplici cantu reperitur. Et licet in antiquis cantibus nonnumquam inveniatur, a modernis tamen propter asperitatem et absurditatem eius respuitur, quia melodiam perturbat.
 
Artikelverweis 
absurdus, -a, -um mißtönend wrong sounding [syn.: inconcinnus, dissonus]
[s.IV]
August. 4, 16, 33. August. 6, 2, 3: Ut ergo ipso suo genere aures mulceat, illa vis facit qua concinna adsciscimus, et absurda respuimus.
[s.IX]
Aurelian. 19, 87: Ideoque absurdum esset, si iteraretur duplatio modulationis in duabus syllabis nulla interiacente morula vel qualibet syllaba. Aurelian. 16, 8 p. 153: Valde absurdum fuit litteris non commendare. Nempe distinctiones certis observande sunt in locis. Alia mus. 141 p. 201: si superius vel inferius alicui tropo extra speciem dupli tonus accesserit, non erit absurdum emmelim ponere (inde Anon. Bernh. 2, 87).
[s.XI-XII]
Quaest. mus. 1, 20 p. 53: quia absurdum sit et inconcinnum, septimum tonum in sextum transformare et adulterari.
[s.XIII]
Elias Sal. 31 p. 61b: duo puncti nullo modo unus post alium debet plangi in aliquo usu de mundo, neque puncti ordinati sunt aliquo modo in palma, neque sunt nisi ⋅A⋅ et ⋅B⋅ et qui nullo modo patiuntur plangi, imo est nimis dissonum et absurdum.
[s.XIV]
March. luc. 5, 5, 2: Simphonia, ut dicit Augustinus, est concordia vocum in quibus non est absurdus vel dissonus sonus (inde Ioh. Cicon. mus. 1, 67 p. 220, 6. Fr. Gafur. extr. 7, 1, 12).
 
Artikelverweis 
abundans v. tonus abundans
 
Artikelverweis 
abusivus v. LmL distinctio abusiva
 
Artikelverweis acapovult (acupuvolt) Neumenbezeichnung unbekannter Bedeutung term of undetermined meaning that designates a neume
[s.XI]
Neum. Accentus p. 195: Urbana Acapovult (recensio abbreviata fol. 32v: Acupuvolt ). Neum. Prima p. 195: Acupuvolt .
 
Artikelverweis 
accantilenatus, -a, -um ‚dazuklingend‘ (als etymologisierende Wortneubildung) ‘sounding in addition’ (as an /Bd. 1, Sp. 19/ ‘etymological’ formation of a new term)
[s.IX-XII]
Gloss. Boeth. mus. 1, 20, 243: prosmelodos: adcantilenatus.
[s.IX]
Gloss. Boeth. mus. II 92: prosmelodos: adcantilenatus.
[s.XI]
Odor. Sen. p. 152: ⋅A⋅ Proslambanomenos, id est adquisita vel adcantilenata.
 
Artikelverweis 
acceleratio, -onis f. Beschleunigung quickening, speeding up
1 generell general [opp.: protractio]
[s.XV]
Conr. Zab. tract. BM 5: Et sic facile vel per accelerationem vel per protractionem vocum sive notarum cum eis poterit concordare, ne suus et secum canentium cantus quasi luporum discrepet ululatus vel sicut canum latratus.
2 auf das Zeitmaß der Mensur bezogen with reference to the tempo of a mensuration
[s.XV]
Ioh. Tinct. pr. 1, 3, 10: virgula per medium circuli cuiusque partis traducta sufficiebat. Nam proprium est ei mensurae accelerationem significare sive tempus perfectum sive imperfectum sit, ut in infinitis etiam suis compositionibus apparet, cuius in utroque forma talis est:  . Ioh. Tinct. pr. 3, 2, 22: Alii vero pro signo duplae signum temporis imperfecti minorisque prolationis cum tractulo traducto accelerationem mensurae, ut praemissum est, denotante, quo cantus vulgariter ad medium dicitur, tantummodo ponunt. cf. Schroeder, Stroke; Wegman, Acceleratio
 
Artikelverweis accelero, -avi, -atum, -are beschleunigen to quicken
1 generell general [opp.: protraho]
[s.XV]
Conr. Zab. tract. BM 3: Item ne quis notas sive voces inaequaliter protrahat vel acceleret. Georg. Ans. 3, 136: Existimatione tamen quadam satis medio proxima est mensura tempori in quo cantor neque admodum accelerans cantum vel in longam vocem protrahens pedis anteriora quatit immota calce, vel manum admovet manui aut dorso discipuli quantum potest equaliter (sim. Georg. Ans. 3, 262).
2 auf das Zeitmaß der Mensur bezogen with reference to the tempo of a mensuration
[s.XV]
Ioh. Tinct. contr. 2, 22, 8: Verum eo (sc. contrapuncto simplici) uti super cantum figuratum per omnia ridiculosum est, et super planum puerile, nisi quando nota qualibet ipsius plani cantus accelerando mensuram una semibrevis minoris prolationis tantummodo canitur, tunc enim verbis distincte cum eo prolatis huiusmodi contrapunctus multum affert dulcedinis.