- abe-meiʒunge, stf.
- ab-emphâhunge, stf.
- aben
- âben, swv.
- abe-nâme, stf.
- âbenden, swv.
- abe-nëmen, stn.
- abe-nëmer, stm.
- abe-nëmunge, stf.
- abe-nieʒen, stn.
- âbent -des, flex. des stm.
- âbent-brôt, stn.
- âbent-ëʒʒen, stn.
- âbent-gâbe, stf.
- âbent-ganc, stm.
- âbent-han, swm.
- âbent-imbîʒ, stn.
- âbentiur, stf. s. âventiure.
- âbent-lanc, adv.
- âbent-lich, adj.
- âbent-lieht, stn.
- âbend-mærlîn, stn.
- âbent-rôt, stm. stn.
- âbent-rœte, stf.
- ab-entrunnen, part. adj.
- âbent-schîn, stm.
- âbent-schouwen, stn.
- âbent-sëgen, stm.
- âbent-sende, part. adj.
- âbent-solt, stm.
- âbent-spil, stn.
- âbent-spîse, stf.
- âbent-stërne, m.
- âbent-stunde, stswf.
- âbent-sunnen-schîn, stm.
- âbent-tanz, stm. s. abetanz.
- âbent-tranc, stm.
- âbent-tückelîn, stn.
- âbent-tunkele, swf.
- âbent-vröude, stf.
- âbent-wint, stm.
- âbent-wirtschaft, stf.
- âbent-zît, stf.
- abe-phendec, adj.
- aber, adv. conj.
- aver, adv. conj.
- afer, adv. conj.
- âber, adj.
- æber, stn. s. æberi.
- aber-âhte, stf.
- aber-æhter, stm.
- aber-ane, swm.
- aber-ban, stm.
- abe-rede, stf.
- abe-redec, adj.
- abe-redunge, stf.
- aberëlle, swm.
- aber-gloube, swm.
- aber-gloubec, adj.
- aber-hâke, swm.
- âberhæmisch, adj. s. âbrahæmisch.
- æberi, stf. s. v. a. æber;
- abe-rihtunge, stf.
- abe-rinnec, adj.
- abe-rîsel, stm.
- abe-rîʒer, stm.
- ab-erkennunge, stf.
- aber-list, stm.
- æbern, swv.
- aber-schanze, stf. s. schanze.
- abe-rûm, stm.
- abe-ruof, stm.
- aber-wandel, stm.
- ab-erwenken, stn.
- aber-wette, stn. f.
- aber-witze, stf.
- aber-zil, stn.
- abe-sage, stf.
- abe-schar, stf.
- abe-scheiden, stn.
- abe-scheidenlîche, adv.
- abe-scheidunge, stf.
- abe-scheit, stm.
- abe-schiht, stf.
- abe-schrift, stf.
- abe-schrôt, stm. s. â schrôt.
- abe-setzer, stm.
- abe-slac, stm.
- abe-slage, stf.
- abesle, stm. s. âwasel.
- abe-slîʒec, adj.
- abe-sneitach, stn.
- abe-sneite, stf.
- abe-snîdunge
- abe-snit, stm.
- abe-steic, stm.
- abe-stendec, adj.
- abe-stîc, stm.
- abe-stich, stm.
- abestô, stm.
| abe-meiʒunge stf. (BMZ II. 132b) abholzung.
ab-emphâhunge stf. anvelle und abemph. von lehen Glar. 115. aben = abe den (BMZ I. 313a, 21) âben swv. abnehmen, niedergehen diu sunne dô begunde senken und âben Heinz. 101, 5 u. anm. Dwb. 1, 1, 23. abe-nâme stf. (BMZ II. 370a) abnahme Narr. FindeB âbenden swv. (BMZ I. 4b) abend werden Trist. Gudr. Alexius 124, 496.
FindeB abe-nëmen stn. das abnehmen, decrescentia Mgb. 65, 28. 393, 23. Myns. 53.
NLexer abe-nëmer stm. berauber armer liute abnemer. Renn. 2193.
NLexer FindeB abe-nëmunge stf. (BMZ II. 369b) abnehmung, verminderung Ludw.; tabescentia Dfg. 571b. detrimentum Evang. M. 16, 26.
abe-nieʒen stn. âne alleʒ abslahen und âne abniessen Mz. 1. 389. 398. 400.
FindeB âbent flex.-des stm. (BMZ I. 4a) nbf. âbant, abunt (:wunt Bit. 3610.9241), âvent Ernst 230, 16 Karlm. 99, 37, apok. âben (:gâben) Heldb. K. 173, 15: abend, allgem. (zâbende = ze âbende Laur. 938), wider âbendes gegen abend Gudr. 47, 4 (bei Bartsch âbunde) Wack. Basl.hss. 22a; den âbent und den morgen Exod. 97, 45. Troj. 6609. 7988. bildl. er ist gein âbent sîner tage Helbl. 1, 120. sîn lop gie an den âbent Mart. 224d; als gruss Gudr. 1220; besonders vorabend eines festes, vigilie. — partic. subst. zu âben, eigentlich der âbende tac, s. Pfeiff. zu Heinz. 101,5. | |